СУРЕТШІ

Шеберхана… Мәз өмірмен мұңдасып,
Бояу біткен күбір-күбір сырласып.
Суретші отыр көшіре алмай қағазға,
Ойындағы әлдекімнің сұлбасын.

Ойындағы сурет – анық, сұп-сұлу,
Қарашығы қара түндей тұп-тұнық.
Езуіне күлкі үйірген… Күлкісі
Күллі әлемнің құпиясын ұқтырып.

Ал кекілі кескінімен үйлескен,
Шашын жайып жіберіпті түйместен.
Еріндері ерін емес – қызыл шоқ,
Бар еркіңнен айырады сүйместен.

Күннен сәуле суырады кірпігі,
Кірпігіне кілең маржан іркіліп.
Көтеріліп-басылады демімен,
Кеудедегі қос тарыдай бүртігі.

Бұл суретке аз-ау сірә құр мақтау,
Суретші де өз мұңына мың батты-ау.
Жақынынан жақын болған бұл әйел,
Джакондадан әлдеқайда жұмбақтау.

Қабырғалар қоңыр мұңды күй тыңдап,
Қоңыр сурет – аяулы арман, сүйкімді-ақ!
Түніменен жан бітіріп суретке,
Ал таңертең жыртады оны қиқымдап.

Суретшінің жаны толған шер еді,
Қалам ұшы – қара бояу қорегі.
Аяулы әні көшкен кезде қағазға,
Бояулары жылап қала береді.

Араласып сағыныш пен самалы,
Қаламының құрып біткен амалы.
Бүгін оны ұмытуға бекінген,
Ертең тағы сол суретті салады.

Ертең тағы үркітеді ұйқыны,
Бояулардың басталады сиқыры.
Сағынышы күлсалғышта түтіндеп,
Арманының шашылады қиқымы.

Шеберхана… ауасы – ауыр, түнек дем,
Суретші отыр өз ойынан дір еткен.
Бір суретті көшіре алмай қағазға,
Не онысын өшіре алмай жүректен.

А.Арыстанбек

Ақынның жары

Көңілді билесе де сары уайым ой,
Аңсаған арманыма айналған соң,
Мен саған өкпелей де алмаймын ғой.

Елес-нұрын қиялда гүлден құрап,
Қыз жүрегін бүрлетер ақыным-ау,
Қызғану да өзіңді үлкен күнә.

Қашан келсең, дастархан, тұз-дәм дайын,
Хаттар келіп жатса да ағыл-тегіл,
Қабарып қара сөзден қызғанбайын.

Асқынса да жүректе жара, сорам,
Жанарыңда бұлқынып бойжеткен қыз
Жатса да,
Байқамаған бола салам.

Сені сүйем! Ай мен Күн куә соған,
Жағасында көйлектің ерін табы,
Ештеңе етпес (ерінбей) жуа салам!

Қыздардың арасында бағаң зор, ә!
Екі-үш күн төсегімде жалғыз қонсам,
Керісіп керегі не соған бола.

Базарыңа бар ғұмыр бәсін қиып,
Ашуымды жеңдіріп ақылыма,
Аңқылыңа өтермін басымды иіп.

Ер алдында әйелдің ақысы көп,
Хордың қызы болса да қандай әйел,
Құрықтауға Ақынды қақысы жоқ!

Білем ғой жасқасаң да, қоштасаң да:
Ақын түгіл, бір еркек бір әйелмен,
Бақытты бола алмайды ешқашанда!

Үдесінен шықсын деп тіккен үйің,
Қиын маған өлең қып жазу мұны,
Ал өмірде орындау тіптен қиын.

Ақылың мен ашуың жақын қонса,
Ақынға әйел болу оңай емес,
Ол әйелдің өзі де ақын болса!

А.Арыстанбек

СӘЛЕМ!

Сәлем достар.